Breendonk en het gedichtenatelier

Hallo mama en papa,

Zoals jullie weten ben ik opgepakt. Nu zit ik in het fort van Breendonk. Het is hier niet prettig.

Ik zit hier al een tijdje. Het is hier kil, koud en vermoeiend. mijn tenen zijn al lang ijsklontjes geworden. We moeten samen naar het toilet. We hebben geen privacy. Ik kan mezelf niet meer zijn. Ik heb geen naam meer. Ik ben een nummer, namelijk nummer 13.

We slapen in stapelbedden van drie verdiepingen. ’s Nachts hoor ik kreten van mensen die in de folterkamer gefolterd worden. Dat is heel eng. Mijn beste vriend nummer 11 is ook al gefolterd. Ik ben bang. Het zal bijna aan mij zijn.

Ik doe niks anders dan werken. Ik ben vel over been. Ik heb kapotte kleren aan. Er zijn hier ook vooral jongens. Ik mis de meisjes praat.

Over een maand of twee word ik naar Auschwitz gebracht. hopelijk duurt de reis niet te lang…

Ik mis jullie.

Zita


 

verliefd zijn is iets moeilijk
je moet alles doen
één moment zeg je dat je niet wil
maar je gevoelens
zeggen iets anders

Efe

 

Oorlog is doden

landen tegen elkaar
pijn en veel bloed
van dode mensen

kinderen zonder familie
op de vlucht
kapotte harten
tranen in de ogen

en er maar niet uit komen

Jamileh

 

Als je weent
vergeet je je vrienden
Als je pijn hebt
sla je met je vuist tegen de muur
Zonder vrienden
kun je niet
leven
Als je weent
voor een meisje
betekent het
dat je verliefd bent

Mustafa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s